ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ - Ν. Μπερδιάγιεφ

Μαλακό εξώφυλλο.
Δημοτική γλώσσα, πολυτονικό σύστημα.
Καλή κατάσταση. Πολλές υπογραμμίσεις επί του κειμένου.
Φιλοσοφικό δοκίμιο.
ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ
Συγγραφέας: ΝΙΚΟΛΑΪ ΜΠΕΡΔΙΑΓΙΕΦ
Εκδότης: ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ
Τόπος εκδόσεως: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Έτος εκδόσεως: 1971
Σελίδες: 208
Διαστάσεις: 21Χ14
---
(...) Το «Βασίλειο του πνεύματος και το Βασίλειο του Καίσαρα» είναι ένα έργο φιλοσοφικό, γραμμένο με το γνωστό διαλεκτικό τρόπο, που ήταν ιδιαίτερα προσφιλής στον Ν. Μπερδιάγιεφ. Τα δύο «βασίλεια» βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωπα και ο αναγνώστης άθελά του υποχρεώνεται από την πρώτη σελίδα να πάρει θέση, ακολουθώντας τον συγγραφέα στους λυρισμούς του, όταν μιλά για το «Πνεύμα», και στις κατακεραυνώσεις του, όταν αντιμετωπίζει τις σφαίρες της επιρροής του «Καίσαρα». Παντού είναι διάχυτη η αγωνία του για το μέλλον του ανθρώπου και της ιστορίας. Την αγωνία του αυτή τη μεταγγίζει στον καθένα από κείνους που αγαπούν ειλικρινά τον άνθρωπο ως «θεοειδή» εικόνα και θέλουν την επιστροφή του στη σφαίρα του αληθινού του προορισμού. (...) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
 
Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ (Никола́й Алекса́ндрович Бердя́ев, 18 Μαρτίου 1874 - 24 Μαρτίου 1948) ήταν Ρώσος θρησκειοφιλόσοφος.
Η θεματογραφία του Μπερντιάεφ είναι αυτή στην οποία επικεντρώνονται και άλλοι Ρώσοι φιλόσοφοι του ύστερου 19ου αιώνα : Φιλοσοφική ανθρωπολογία, ηθική, κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία, φιλοσοφία της ιστορίας και φιλοσοφία της θρησκείας. Επίκεντρο της σκέψης του είναι η ελευθερία απαλλαγμένη από κάθε υπαρκτικό προσδιορισμό. Γι' αυτό και την προσδιορίζει ως μη οντική-ελευθερία. Ως μη κάτι ταυτιζόμενο με την κατάσταση που βρίσκεται ένα όν, η μη οντική ελευθερία προηγείται του όντος και προηγείται ως δυνατότητα και μόνο εκείνου που πρόκειται να γίνει κάθε φόρα. Η ουσία του κάθε όντος είναι τελικά η πορεία προς μια υπέρβαση της εκάστοτε υφιστάμενης κατάστασής του. Η αιτία της μη-οντικής ελευθερίας που την προσδιορίζει χωρίς να την περιχαρακώνει είναι ο Θεός, η κατεξοχήν ελεύθερη ύπαρξη. Για τον Μπερντιάεφ ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, το οποίο ενεργεί ελεύθερα προς την κατεύθυνση του να καταστεί ον. Η κριτική προς την σοσιαλιστική αντίληψη για την κοινωνία και τον άνθρωπο όπου κυριαρχεί η εργαλειοποίηση έχει σαν αφετηρίες της όχι μόνο το χριστιανισμό, αλλά και τον Καντ. Στον αντίποδα του σοσιαλιστικού παραδείγματος βρίσκεται ένας προσωποκεντρικός σοσιαλισμός.